Parowiec „Hertha” wraz z bliźniaczym statkiem „Odin” należał do „Szczecińskiego Towarzystwa Żeglugowego Braeunlicha.”
(72 m, 1 117 BRT, prędkość 15 węzłów, 47 osób załogi i ok. 1500 pasażerów). Parowiec również zbudowano w Stettiner Oderwerke w 1905.

Pływał w barwach „Stettiner Dampfshischiffs-Gesellschaft J.F Braeunlich G.m.b.H.” na trasach do Prus Wschodnich w ramach rządowej organizacji Seedienst Ostpreussen odpowiedzialnej za komunikację na linii Świnoujście – Sopot – Pilawa – Memel.

Dla turystów przybywających z głębi lądu były do siebie łudząco podobne, więc zwykle traktowano je jak bliźniaki, podobnie jak armator, który wymiennie używał jednostek na tych samych trasach.

W 1914 roku „Hertha” została wcielona do Kaiserliche Marine jako pływający szpital, potem była okrętem minowym.                   We wrześniu 1919 roku wróciła do armatora.

Dokładnie dwadzieścia lat później, wysłużony statek trafił do Kriegsmarine jako okręt cel, baza i jednostka szkolna 25 Flotylli Okrętów Podwodnych.

We wrześniu 1945 roku przy podziale niemieckiej marynarki wojennej zdecydowano o przekazaniu statku w ramach odszkodowań w ręce Grecji. Tu otrzymał nową nazwę „Heimara”.                                                                                                                     Zimą 19 stycznia 1947 roku w czasie rejsu z Salonik do Pireusu na wodach Zatoki Maratońskiej wszedł na zerwaną z uwięzi starą minę. Na pokładzie było 524 pasażerów, w tym 150 żołnierzy i 45 więźniów politycznych. Wysłużony statek zatonął bardzo szybko. Mimo niewielkiej odległości od brzegu zginęło aż 378 osób, uratowano 226. W ten sposób szczecińska „Hertha” znalazła się na liście największych greckich katastrof morskich.